ธรรมะ - คำความหมายในพจนานุกรมไทย

ธรรมะ

น.

ทำ, ทำมะ-

คุณความดี เช่น เป็นคนมีธรรมะ เป็นคนมีศีลมีธรรม

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

คำสั่งสอนในศาสนา เช่น แสดงธรรม ฟังธรรม ธรรมะของพระพุทธเจ้า

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

หลักประพฤติปฏิบัติในศาสนา เช่น ปฏิบัติธรรม ประพฤติธรรม

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

ความจริง เช่น ได้ดวงตาเห็นธรรม

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

ความยุติธรรม, ความถูกต้อง, เช่น ความเป็นธรรมในสังคม

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

กฎ, กฎเกณฑ์, เช่น ธรรมะแห่งหมู่คณะ

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

กฎหมาย เช่น ธรรมะระหว่างประเทศ

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

สิ่งของ เช่น เครื่องไทยธรรม.

(ส. ธรฺม; ป. ธมฺม).

ธรรมะ (RID,RELIGIO (Buddha)) n.

dharma

พระสงฆ์เป็นผู้มีธรรมะในใจ

(บาลี, สันสกฤต)

ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง จ ฉ ช ซ ฌ ญ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ด ต ถ ท ธ น บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ศ ษ ส ห ฬ อ ฮ ฦ ฤ