ผึ่ง
pheungL
Romanization scheme
แปลเป็นภาษารัสเซีย
หน้าพจนานุกรมโมเรฟ: 483
ความหมายของคำในพจนานุกรมไทย
1.
น.
ชื่อเครื่องมือสำหรับถากไม้ชนิดหนึ่ง รูปคล้ายจอบ.
2.
ก.
เอาไว้หรือให้อยู่อย่างเปิดเผย เพื่อให้ได้รับแดด ลม นํ้าค้าง เป็นต้น เช่น ผึ่งแดด ผึ่งลม.
3.
ว.
ที่กางออก, ที่ผายออก, เช่น อกผายไหล่ผึ่ง
4.
แสดงท่าทางว่าเป็นคนสำคัญหรือใหญ่โต, มักใช้ประกอบคำอื่น เช่น ทำผึ่ง นั่งผึ่ง วางผึ่ง.
คำแปลภาษาพจนานุกรมไทย-อังกฤษชื่อ
1.
ผึ่ง
adj.
- spread-out
2.
ผึ่ง
(RID)
n.
- adze
- hoe
3.
ผึ่ง
(RID)
v.
- dry in the sun
- air
4.
ผึ่ง
v.
- be arrogant
- be dignified