รากค้ำ
Romanization scheme
ความหมายของคำในพจนานุกรมไทย
1.
น.
รากของพืชบางชนิดที่งอกจากบริเวณเหนือโคนลำต้น เช่น โกงกาง ข้าวโพด เตย ทำหน้าที่ค้ำพยุงลำต้น.