เหยี่ยว
yiaaoL
Romanization scheme
ความหมายของคำในพจนานุกรมไทย
1.
น.
ชื่อนกหลายชนิด ในวงศ์ Accipitridae และ Falconidae ปากเป็นปากขอและคม ปีกแข็งแรง ขาและนิ้วแข็งแรงมาก เล็บยาวแหลม บินร่อนได้นาน ๆ วงศ์แรกเป็นนกขนาดใหญ่ ปลายปีกมน ทำรังแบบง่าย ๆ ด้วยกิ่งไม้ขนาดเล็ก บนกิ่งก้านของต้นไม้สูง ส่วนใหญ่ล่าสัตว์ บางชนิดกินซากสัตว์ เช่น เหยี่ยวขาวหรือเหยี่ยวปักหลัก [Elanus caeruleus (Desfontaines)] เหยี่ยวแดง [HaliasturIndus (Boddaert)] เหยี่ยวดำ [Milvus migrans (Boddaert)] เหยี่ยวกิ้งก่าสีดำ [Aviceda leuphotes (Dumont)] วงศ์หลังเป็นนกขนาดเล็ก ปลายปีกแหลม บางชนิดทำรังตามโพรงไม้ บางชนิดทำรังแบบง่าย ๆ ด้วยกิ่งไม้ขนาดเล็ก บนกิ่งไม้ค่อนข้างสูง ล่าแมลงและสัตว์ขนาดเล็ก เช่น เหยี่ยวเล็กตะโพกขาว (Polihierax Insignis Walden) เหยี่ยวแมลงปอขาแดง [Microhierax caerulescens (Linn.)] เหยี่ยวตีนแดง (Falco amurensis Radde).
คำแปลภาษาพจนานุกรมไทย-อังกฤษชื่อ
1.
เหยี่ยว
(ORNITHO,ZOOL)
n.
- falcon
- hawk
- harry
- kite
- bird of prey