ประทุษฐ์

ว.

ชั่ว, ร้าย.

(ส. ปฺรทุษฺฏ, ปฺรทุษฺ; ป. ปทุฏฺ).

ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง จ ฉ ช ซ ฌ ญ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ด ต ถ ท ธ น บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ศ ษ ส ห ฬ อ ฮ ฦ ฤ