พิริยพฤนท์

น.

-พฺรึน

หมู่นักรบ, พลนักรบ.

(ป. วิริย + ส. วฤนฺท).

ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง จ ฉ ช ซ ฌ ญ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ด ต ถ ท ธ น บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ศ ษ ส ห ฬ อ ฮ ฦ ฤ