เหม-

น.

เหมะ-

ทองคำ

(ป.)

เรียกฝาหีบหรือภาชนะบางอย่างซึ่งมียอดแหลมปิดทอง

เรียกส่วนยอดปราสาทที่อยู่ระหว่างบัลลังก์กับบัวกลุ่ม.

เหม- (RID) pref.

ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง จ ฉ ช ซ ฌ ญ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ด ต ถ ท ธ น บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ศ ษ ส ห ฬ อ ฮ ฦ ฤ