กฺราน

โบ

ไฟ เช่น เชิงกราน, ธุมาก็ปรากฏแก่กราน (กฤษณา).

(n.) Fire, e.g., 'choeng gran'; 'dhuma also appears as gran' (Kritsana).

กฺราน

ใช้เข้าคู่กับคำอื่น หมายความว่า ทอดตัว หรือ ล้มตัวลงราบ เช่น ก้มกราน หมอบกราน, หมายความว่า คํ้า, ยัน, เช่น ยันกราน ยืนกราน, ในบทกลอนใช้โดยลำพังก็มี เช่น ก็กรานในกลางรณภู (สมุทรโฆษ), พระรามตัดตีนสินมือเสีย กรานคอไปไว้ที่นอกเมือง (มโนห์รา), โบราณเขียนเป็น กราล ก็มี.

Used in compounds to mean to lie down flat, e.g., 'kom gran', 'mawb gran'; to prop or support, e.g., 'yan gran', 'yuen gran'. In poetry, sometimes used alone, e.g., 'gran in the middle of the battlefield' (Samutthakot), 'Phra Ram cut off Sinsin's hands and feet, gran the neck outside the city' (Manohra). In old texts, also written as 'gral'.

• uphold 
• persist 
• assert 
• persevere 
• insist 

• prostrate oneself 

assert

เขายืนกรานว่าไม่ได้ทำผิด