พึ่ง

อาศัย เช่น พึ่งบารมีคนอื่น, พักพิง เช่น ไปพึ่งเขาอยู่, ขอความช่วยเหลือ เช่น หนีร้อนมาพึ่งเย็น.

(v.) To rely on, as in 'to rely on someone else's influence'; to seek shelter, as in 'to go stay with someone for support'; to ask for help, as in 'to escape hardship by seeking relief.'

คำช่วยกริยาหมายถึงเวลาที่ล่วงไปหยก ๆ ในขณะที่พูดนั้น เช่น เขาพึ่งไป, เพิ่ง ก็ว่า

(adv.) An auxiliary verb indicating that an action has just recently occurred at the time of speaking, e.g., 'He just left.' Also spelled 'เพิ่ง'.

ใช้ประกอบหลังคำ อย่า เป็น อย่าพึ่ง หมายความว่า ห้ามไม่ให้กระทำในขณะนั้น เช่น อย่าพึ่งไป อย่าพึ่งกิน, เพิ่ง เพิก หรือ เพ่อ ก็ว่า.

Used after the word 'อย่า' (do not) as in 'อย่าพึ่ง' to mean prohibition of an action at that moment, e.g., 'Don't go yet,' 'Don't eat yet.' Also spelled 'เพิ่ง', 'เพิก', or 'เพ่อ'.

• depend on 
• rely on 

• just 
• a moment ago 
• just now 

อาศัยพักพิง, ขอความช่วยเหลือ

depend on

ก่อนที่จะพึ่งใคร เราจะต้องช่วยตัวเองก่อน

คำช่วยกริยาหมายถึงเวลาที่ล่วงไปหยกๆ ในขณะที่พูดนั้น

just now

เขาพึ่งโทรมาบอกว่า พรุ่งนี้เขาไม่ว่างไปกับพวกเราแล้ว