ถ้อยคำที่ใช้พูดหรือเขียนเพื่อสื่อความของชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง เช่น ภาษาไทย ภาษาจีน หรือเพื่อสื่อความเฉพาะวงการ เช่น ภาษาราชการ ภาษากฎหมาย ภาษาธรรม

(n.) Words used in speech or writing to convey meaning within a particular community, e.g. Thai, Chinese; or within a specialised domain, e.g. official language, legal language, religious language.

เสียง ตัวหนังสือ หรือกิริยาอาการที่สื่อความได้ เช่น ภาษาพูด ภาษาเขียน ภาษาท่าทาง ภาษามือ

Sound, written character, or gesture that conveys meaning; language. E.g., spoken language, written language, body language, sign language.

โบ

คนหรือชาติที่พูดภาษานั้น ๆ เช่น มอญ ลาว ทะวาย นุ่งห่มและแต่งตัวตามภาษา (พงศ. ร. ๓)

A person or nation that speaks a given language. E.g., the Mon, Lao, and Dawei dress and adorn themselves in the manner of their own people. (Ref.: Royal Chronicles, Reign of Rama III)

คอม

กลุ่มของชุดอักขระ สัญนิยม และกฎเกณฑ์ที่กำหนดขึ้นเพื่อสั่งงานคอมพิวเตอร์ เช่น ภาษาซี ภาษาจาวา

A set of character sets, symbols, and rules established to issue commands to a computer; a programming language. E.g., C, Java.

โดยปริยายหมายความว่า สาระ, เรื่องราว, เนื้อความที่เข้าใจกัน, เช่น ตกใจจนพูดไม่เป็นภาษา เขียนไม่เป็นภาษา ทำงานไม่เป็นภาษา.

(Figurative) Substance, coherent content, or meaning that is mutually understood. E.g., so startled one could not speak coherently; to write incoherently; to work incoherently.

• language 
• speech 
• tongue 
• lingo 

เสียงหรือกิริยาอาการที่ทำความเข้าใจกันได้, ถ้อยคำที่ใช้พูดกัน

language

ปัญหาชายแดนภาคใต้มีสาเหตุมาจากความไม่เข้าใจซึ่งกันและกันในเรื่องของภาษา ระหว่างไทยพุทธ และคนมุสลิม