กระโหย่ง

-โหฺย่ง

ทำให้สูงขึ้น เช่น กระโหย่งตัว, ทำสิ่งที่รวมตัวกันให้โปร่งหรือขยายตัวให้หลวมขึ้น เช่น กระโหย่งฟาง, กระหย่ง หย่ง หรือ โหย่ง ก็ว่า.

(v.) To make higher, e.g., to raise oneself up; to make something less compact or looser, e.g., to fluff straw. Also called กระหย่ง, หย่ง, or โหย่ง.

-โหฺย่ง

อาการที่เดินหรือวิ่งไม่เต็มเท้า คือ จดแต่ปลายเท้า เพื่อทำให้ตนสูงขึ้น หรือเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง เช่น เดินกระโหย่ง วิ่งกระโหย่ง, เรียกรอยเท้าที่ไม่เต็ม เห็นแต่ปลายเท้าและส้นเท้า ว่า รอยเท้ากระโหย่ง,อาการที่นั่งเอาปลายเท้าตั้งลงที่พื้น ส้นเท้าทั้ง ๒ รับก้นเรียกว่า นั่งกระโหย่ง, กระหย่ง หย่ง หย่ง ๆ โหย่ง หรือ โหย่ง ๆ ก็ว่า.

(adj.) The manner of walking or running on tiptoe to make oneself taller or to avoid making noise, e.g., walking or running on tiptoe; footprints showing only the toes and heels are called 'กระโหย่ง' footprints; also, sitting with only the toes touching the ground and both heels supporting the buttocks is called 'นั่งกระโหย่ง'. Also called กระหย่ง, หย่ง, หย่ง ๆ, โหย่ง, or โหย่ง ๆ.

• on the toes 

walk on the toes

น้องกระโหย่งเท้าเดินเพราะพื้นสกปรก