ตะแบง
dtà-bɛɛng
Romanization scheme
Meaning of the word in a Thai dictionary
1.
ก.
ผูกไขว้, ผูกบิด, เช่น ผ้าประเจียดประจงจีบซ้อนสวมเศียรแสร้งตะแบงบิดโพกพัน (ม. ร่ายยาว ชูชก).
(ข. ตฺรแบง ว่า ผูกไขว้, ผูกบิดอย่างขันชะเนาะ)
2.
ว.
อาการที่พูดหรือเถียงเฉไฉหรือดันไปข้าง ๆ คู ๆ.
3.
ดู กราด ๔.