ส่วนหนึ่งของร่างกายคนและสัตว์ อยู่ที่บริเวณใบหน้า มีลักษณะเป็นช่องสำหรับกินอาหารและใช้สำหรับเปล่งเสียงได้ด้วย

The mouth; a part of the face in humans and animals forming an opening used for eating and for producing sounds.

โดยปริยายหมายถึง ส่วนต่าง ๆ ที่อยู่ในบริเวณปาก เช่น ปากเปื่อย

By extension, the parts within or around the mouth area, e.g. *pāk pʉ̂ay* (mouth sores, chapped lips).

ขอบช่องแห่งสิ่งต่าง ๆ เช่น ปากหม้อ ปากไห

The rim or mouth of a container or object, e.g. the rim of a pot, the mouth of a jar.

ต้นทางสำหรับเข้าออก เช่น ปากช่อง ปากตรอก

The entrance or opening of a passage for entry and exit, e.g. the mouth of a mountain pass, the entrance of an alley.

กลีบดอกกล้วยไม้คล้ายรูปกรวยหรือหลอดที่อยู่ตรงกลางเป็นที่อยู่ของเกสร, กระเป๋า ก็เรียก

The labellum (lip petal) of an orchid flower, funnel- or tube-shaped, situated at the center and enclosing the reproductive organs; also called *krapao*.

ใช้เป็นลักษณนามของสิ่งบางอย่างเช่นแหอวนหรือพยานบุคคล เช่น แหปากหนึ่ง อวน ๒ ปาก พยาน ๓ ปาก.

Classifier for certain items such as cast nets, seine nets, or witnesses, e.g. one cast net, two seine nets, three witnesses.

พูด เช่น ดีแต่ปาก.

(verb) To speak; e.g. *dī tàe pāk* - good only with words (all talk, no action).

• mouth 

• beak 
• bill 

• opening 
• entrance 
• orifice 

ใช้เป็นลักษณนามของสิ่งบางอย่าง

mouth

ชาวประมงนำแหไปลงเรือหลายปาก