บัน

бан

น.

เรียกหน้าจั่วของปราสาท โบสถ์ วิหาร ว่า หน้าบัน.

ก.

ผัน, ผิน.

ก.

เบา, น้อย, เช่น มัวเมาไม่บัน.

ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง จ ฉ ช ซ ฌ ญ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ด ต ถ ท ธ น บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ศ ษ ส ห ฬ อ ฮ ฦ ฤ